"NEDEN BU AYRILIK"
Kurudu gönül bahçemdeki güller,,
Aklıma geliyor seninle yaşadığım günler.
Gidişine ağlıyor parktaki oturduğumuz yerler,
Şimdi esiyor yerinde yeller...
Birde sözümüz vardı aşk üzerine,
Bırakıp gitmeyecektin beni ellere.
Yalan dolan hepsi sende,
İnanmam artık bir daha sözlerine...
Herkes çok yakıştırırdı bizi birbirimize,
Kimse ateş düşüremezdi yüreğimize.
Güle oynaya gidecektik hani evimize,
Yazık ettin içimizde ki sevgimize...
Akıllar almıyor bu vedanı,
Hiç mi sızlamıyor insanlık vicdanı.
Düşünmez senin gibiler insanı,
Ondan sonra ettirirsiniz Allah'a isyanı.
SÜLEYMAN ÇETİN
Admin
